در باب جایگاه بس رفیع شهید و شهادت و قداست گلزارها و یادمان های شهدا می توان مقاله ها و کتاب ها نوشت و البته بسیار سخن ها گفت اما روی سخن در این جا ناظر به مظلومیت شهدا به ویژه شهدای گمنامی است که به سان گوهری در هر شهر و دیاری می درخشند.اینان گرچه بر روی شناسنامه سنگی شان نوشته شده «شهید گمنام»، اما به راستی که این گمنامی نه تنها باعث بی توجهی به آنان نشده، بلکه همه آنان را به نام فرزند روح الله می شناسند.و ما تا به ابد به آن‌ها که قمقمه‌ها را دفن کردند تا هوس آب نکنند مدیونیم. دیر یا زود همه خ

رنج نامه، نجوا، ناله ها و فریاد ها و درد دلهای افراد و جوانان شهرستان پاسارگاد شنیدن دارد افرادی که هر روز از این اداره به آن اداره مراجعه می کنند برای پیدا کردن ابتدایی ترین حقوق شهروندی خود یعنی شغل، یعنی حق زندگی. به هر کسی که فکر کنند که می تواند گره کور آنان را باز کند التماس می کنند ولی از آنجا که سالیان سال کسی نیامده است که برای حل این مشکل تدبیر جدی نماید لذا حرفه ای و شغلی برای آنان نیست و براحتی خوابیدن من و تو درب ها بر روی همه آنان بسته است. هر روز با طلوع افتاب امیدی دوباره می گیرن

و ما از محرم و عاشورا چه مى دانیم و چه چیزى را به خاطر مى آوریم. آیا ما از واقعه ى عاشورا چیزى جز طبق هاى زرین نورانى و سیار خیابانى و پرچم و علم، و گاهى نوحه سرایى و طبل و دهل و کرنا تا نیمه هاى شب در خیابانها و معابر عمومى ادامه دارد چیز دیگرى را به خاطر مى آوریم. آیا شایسته است که فرزند على (ع) را که سالها بخاطر افکار و اندیشه هایش زجر و شکنجه و تبعید، و بى احترامى و توهین، اسارت و شهادت را تحمل نمود، اینگونه بشناسیم. آیا این نوع شناخت ما از این شخصیت بى نظیر تاریخ، که دنیاى اسارت و دورویى و